Öfkelendiğimizde mantıksızca hareket etme, kendimizi ve sevdiklerimizi tehlikeye atma ihtimalimiz artıyor. Öfke insanı kontrol altına aldığında ise sonucu pişmanlık olan davranışlar ortaya çıkabiliyor. Bu nedenle öfkemizi kontrol altına almak için egzersiz yapmalı, sinirlendiğimizde ses, vücut dili ve sözlerimize daha dikkat etmeliyiz.

Öfke, günlük hayatımızda sıkça karşılaştığımız bir duygudur ve farklı şekillerde kendini gösterir. Öfkenin otomatik verilen bir tepki olduğu ve kontrol edilemeyeceği bilgisi doğru değildir.

Senin “ben”inden benim “ben”ime yer kalmadı!

Başkaları için yaşarız…

Onlar için dinleriz…

Diğerleri için çabalar dururuz…

Kendimiz için ne yaparız?

Engellenme, önemsenmeme, aşağılanma ve keyfi bir tutumla karşılaşma gibi olaylar öfke sebepleri arasında yer alıyor. Ancak bazı insanlar diğerlerine göre çok daha çabuk öfkelenip pişman olacakları şeyler yapabiliyor. Psikiyatrist Dr. Zafer Atasoy, "Ben böyleyim ne yapayım?" diyen kişilerin öfkeyi bir mizaç haline getirdiğini belirtiyor.

Öfke, içinde bulunduğumuz çağın önde gelen problemlerinden biri. Koşarcasına geçirilen günler, büyük şehirlerin yoğun ve yorucu şartları, eşler arasındaki iletişimsizlik, maddi ve manevi tatminsizlik, sosyal ve özel hayata zaman ayıramama gibi sebepler öfkelenmek için yeterli.

Kuzum siz bu konuştuğumuz, yazdığımız lisana Türkçe mi diyorsunuz? Böyle sanıyorsanız çok yanılıyorsunuz. Evet bizim konuştuğumuz dil de Türkçedir ama sokak, çarşı pazar günlük iletişim Türkçesidir o. Asıl Türkçe bu Türkçe değildir. Başka bir Türkçe, yazılı, edebî, zengin Kültür Türkçesi vardır ki asıl "lisan-ı 'azbü'l-beyan-ı Türkî" odur, "şîrin zeban-ı Türkî" odur ve heyhat ki heyhat, biz o güzel Türkçeyi yitirmişizdir.

Üç beş yüz kelime ve ünlemle kullanılan bugünkü kaba dil ne kadar zavallı, fakir, yavan ise; yüzbinlerce kelime ve tâbirden müteşekkil zengin Türkçe o kadar ince, o kadar medenî, o kadar latiftir.

Yitirdiğimiz o güzelim Türkçeyi tekrar ele geçirebilir miyiz?.. Heyhat, bu, belki muhal ve mümteni değildir ama çok zordur.

Bin yılda oluşan harika bir lisan kırk elli senelik bir tahribat sonunda işte bugünkü kuş diline dönüştürülmüştür.

Sahi, böyle insanlar kaldı mıydı yeryüzünde? Prof. Dr. Kemal Sayar yazıyor...
   
Sesinde çekingen bir tını. Aman fazla yükselip de dünyaya rahatsızlık vermeyeyim. Fazla görünür olmayayım da bir bakış benden incinmesin. Böyle hep kenardan, böyle hep sessiz ve iddiasız yaşayayım da dünyanın gürültüsü biraz dinsin.

Bir azize gibi, bir modern zaman evliyası gibi. Parmak uçlarında dolaşarak. Sahi, böyle insanlar kaldı mıydı yeryüzünde?

Bir şiir kitabı getirmiş bana, sevdiğim bir şairden. Kalplerimiz birbirine ısındığına göre, ruhun soğuk gecelerini anlatabilir artık. Ama ben ondan taşan iyilikle şaşkına dönmüş durumdayım.