Hacettepe Üniversitesi tarafından yapılan bir araştırmaya göre, babaların yüzde 70'i çocuğunun yaptığı hatayı anlaması için onunla konuşmayı tercih ediyor. Yüzde 30'u ise, bağırma, küfür etme, şiddet uygulama gibi olumsuz davranışlarda bulunuyor. Çocukların babalarıyla paylaşımlarında ilk sıraları parka gitmek, birlikte çocuk programı seyretmek ve oyun oynama alıyor.

Çocuğun sağlıklı gelişimi için sadece anne bakımının ve eğitiminin yeterli olmadığını ifade eden uzmanlar, babanın da her aşamada etkin rol alması gerektiğini vurguluyor.

Bilimsel araştırmalar böyle duyulmamış veya çok az duyulmuş isim konan çocukların daha çok suç işlediklerini gösteriyor.

Amerika’ da Shippensburg Üniversitesi’nde yapılan ve Jurnal Social Science Quarterly isimli dergide de yayınlanan bir araştırmaya göre erkek çocuklarına olağandışı, acayip, değişik, duyulmamış isim koymayı düşünen anne ve babaların bir an önce bundan vazgeçmeleri gerekiyor. Çünkü bu araştırmada böyle tuhaf isimli çocukların suç işleme ve cezaevine düşme ihtimallerinin alışılmış isimli oğlanlara göre çok daha fazla olduğu ortaya çıkmış.

Başkalarıyla kıyaslanma çocukların ruh dünyasında derin yaralar açar ve büyük komplekslere zemin teşkil edebilir. Özellikle kardeşler arasında sık yapılan kıyaslamalar, aşağılık kompleksine sebep olur. Çocuklar kıyaslanmadan kendi kişilik özelliklerine göre takdir edilmelidir.

Çocuk eğitiminde nasihat ve güzel örnek vermek önemlidir. Ancak bu kıyaslama şekline döndüğünde mutsuz eder. Sadece çocuklar ve gençler değil yetişkinler de başkalarıyla kıyaslandıklarında kendilerini kötü hissederler. Her insan yaratılıştan gelen özellikler, yetişme şartları gibi pek çok yönden farklılıklara sahiptir, her birey eşsizdir, kendine hastır. Kişiler performansları ile değerlendirilir ve önlerine hedefler konulurken bu farklılık göz önüne alınmalıdır.

Çocukluğumuzun vazgeçilmez oyunları arasında arkadaşlarımızla ayakkabılarımıza kum doldurup oynamak vardı. Kumdan evler, kaleler yapmaya bayılırdık.

Bu oyunları oynarken her yerimiz toz içinde kalır ve eve gittiğimizde annemizden güzel bir azar işitirdik. Bazen bu azarlamalar birkaç şefkat tokadıyla da süslenirdi! Ama yine de siz annenize teşekkür edin, iyi ki sizi eve hapsedip çocukluğunuzu yaşamanıza engel olmamış. Neden mi? Doğayla iç içe büyürken farkında olmadan bünyeniz de güçleniyor.

Anne-babalar çocuklarını büyütürken kimi zaman onlarla ilişki kurmada sorunlar yaşıyor. Kendilerine göre olması gereken davranışları yaptıramayınca üzülüyor, geriliyor ve bazen de zor kullanıyor, hatta şiddete başvuruyorlar. Karşılıklı mücadele haline gelen ilişki şekli, her iki tarafın sinirli, agresif, inatçı tavırlarıyla sorun yumağına dönüşüyor.

Oyun terapisti ve psikolog Nilüfer Devecigil, sabrının son demlerini yaşayan böyle anneye veya babaya önce durup kendisine bakmasını öneriyor. Çünkü, çocuk anne-babasının aynası ve orada ne görürse onu taklit ediyor. Ayrıca, çocuğun şikâyet edilen davranışlarından önce ebeveyni ile arasında 'o anda' nasıl bir ilişki yaşandığına dikkat edilmesi gerekiyor.