Çocuk eğitimindeki hatalardan biri meseleyi sadece sözel ifadelere dayandırma eğilimidir. Sürekli anlatır, eleştirir, uyarırız. Oysa ifadelerimiz öz olmalı ve çocuklara örnek olunarak desteklenmelidir. Bir diğer hata da acele sonuç beklemektir. Atılan tohumun ağaca dönüşmesi, meyve vermesi yıllar alır. Esen her rüzgarda, düşen her yaprakta, kırılan her dalda pes etmemeliyiz. Ümitsizliğe kapılmamalı, elimizden geleni yapmalıyız.

 Her ebeveyn çocuklarına çevreleriyle olan ilişkilerinde sınırlarının ne olacağını, tanıdık bile olsa 'kiminle ne kadar yakın olabileceğini' öğretmeli. İstismar sadece bedende bir iz bırakmadan ruhta da büyük yaralar açabilir. Bu noktada mahremiyete özen göstermek, eğitimin önemli bir unsurudur.

Çocuklarımız göz bebeklerimiz, dünyaya mucizevi bir şekilde yaratılarak gönderilen ve bizlere emanet edilen yavrularımız toplumda veya ailede sağlıklarını, fiziksel ve psikososyal gelişimlerini olumsuz etkileyen çeşitli şekillerde istismara uğramaktalar. Bütün istismar şekilleri çocukta kimlik, ruh ve beden sağlığının bozulmasına yol açarken cinsel istismarın izleri daha da derin olmaktadır.

Çocuklar en çok küçük yaşlarda cinsel istismara uğrarken istismarcıların daha çok çocuğun tanıdığı kişiler olması endişe verici olanıdır.

Çocukların argo, küfür ya da kötü sözler telaffuz etmesi karşısında anne-baba nasıl bir yol izlemeli? Çocuk-ergen psikiyatristi Serdar Alparslan, 'ayıp, ağzına biber sürerim' gibi tepkilerin sorunu çözmeyeceğini söylüyor. Alparslan, çocuklar bu tür kötü kelimeler kullandığında gülünmemesi ya da rencide edilmemesi gerektiğini belirterek, bu kelimelerin neden kötü olduğunun anlatılmasını tavsiye etti.

Dil gelişiminin en yoğun yaşandığı 3-12 yaş arasında çocuklar zaman zaman argo ifadeler, küfür içeren, çirkin, kaba, kelimeler kullanırlar.

Oyun oynamak isteyen çocuğa 'şimdi namaz kılacağım', TV'de en çok sevdiği çizgi filme odaklanan oğluna aldırmadan 'şimdi hatim takip edeceğim' diyen anne-babalar, farkında olmadan çocuklarındaki dinî duygulara zarar verir. Bu tür davranışlar çocukların dinden soğumasını sağlar. İbadetleriniz çocuğunuzla aranıza girmesin.

Ayşe 8 yaşındaydı. Sürekli annesiyle birlikte olmayı gözlüyordu. Annesi ise ibadetlerine çok düşkündü. Vakti girdi mi namazını kılar, her fırsatta Kur'an okur, tesbih çekerdi.

Ayşe ne zaman annesini yanına çağırsa, onunla birlikte olmak istese annesi, "Şimdi namaz kılacağım, Kur'an okuyacağım" diye cevap verirdi. Yine bir gün annesiyle birlikte parka çıkmak istemişti. Annesi de yine aynı cevabı vermişti: "Namaz kılmam lazım yarın çıkalım." O da "Öff be! Sen de hep namaz kılıyorsun. Bu namazı hiç sevmiyorum!" diye ağlayarak odadan çıkmıştı.