Söz kemâle erince; sus kalır dudaklarda,
Diller konuşmasa da gözler kurar cümleyi.
Dost yârenlik verince; pas kalmaz kulaklarda,
Harf harf çığlık kucaklar, heceyi, kelimeyi.

Göz kemâle erince; istemez ışıkları,
Bakışın gölgesinde âlem güler, can güler.
Güneş diye kucaklar koyu karanlıkları,
İklimler şaşırır da saat güler, an güler.

Öz kemâle erince; nurlanır has yürekler,
Ziyasına kavuşan veda eder siyaha.
Kevser’in arzusuyla uyur hassas yürekler,
Mahmur mahmur uyanır gelen kutlu sabaha.

Köz kemâle erince; dizlere eyvah düşer,
Gönül kandilindeki ateşler hep gül olur.
Kıvılcımlar firarda, dillere (âh), (vâh) düşer,
Yüreğin sinesinde kor dudaklar kül olur.

 Sergül VURAL
Berceste Dergisi