Ne getirir, ne götürür belli olmaz,

Bir gün ağlar, bir gün gülersin.

En umutsuz anında;

Işığın olur karanlıkları delersin.

Ya da katılırken kahkahalara,

Yüzünde açan gülleri göstermek istediğin,

Belki yanı başında, belki çok uzaklarda,

Ama bir yürek atışı kadar yakındır sana.
 

Kasvetli bir sabaha merhaba dediğinde gülerek,

Ya da düz yolda tökezlediğinde,

Ellerini avuçlarında hissedersin.

Çoğu zaman yalnızsındır, kalabalıklarda.

Sahte gülücüklere, sahte gülücüklerle karşılık verirsin.

İlişkiler vıcık vıcık.

Menfaat, ihanet, riya vardır hep etrafında,

Tiksinirsin

Hani bazen manasızdır yaşamak.

Ot gibiyim der dalar gidersin.

Bir film şeridi gibi geçerken yaşadıkların.

Bir iki kareye takılır gözlerin.

O karelerden sevgi akar damarlarına.

Birden canlanır, dirilir, güçlenirsin.

Dört elle sarılırsın sonra hayata.

Meydan okursun, kafa tutarsın.

Dünya’yı sırtlayıp gidesin gelir.

“Bende buraydım” dersin.





Bir kucak açarsın.

Kolların dünyayı sarar.

Bir gülümser, içinde çiçekler açar.

Yüreğinde mevsim ilkbahar olur.

Yanında yüksek sesle düşünür.

En mahrem sırlarına ortak edersin.

Kimi zaman kalbini kırdığın.

Kimi zaman gönlünü aldığın olur.

Almadan veren, çağırmadan gelen, vedasız gidendir.


Gün olur araya yollar, yıllar girer.

Ama hep taze, sımsıcaktır anılar.

Hatırlayınca gülümsersin.

Korkmazsın…

Buz üzerinde yazılı değildir, yitip itmez.

Onunla alıp verdiklerin.

Bilirsin.

O benim “Can Dostum” dersin.