|
Edebiyat -
Has Kalem
|
 Harika bir şekilde bardak düşürebilirsin elinden...
Etmen gereken telefonları unutabilir; beni, bulacağın yerde bekletebilirsin...
Benzeri kusurları kasten tekrarlamadığından eminim... Elinden geldiğince düzeleceğini de biliyorum.
O zaman nasıl hesaba çekebilirim ki seni;
"Neden mükemmel değilsin" diye?..
Mükemmel olmayışının sebebini biliyorum ben.
Ama söylesem mi acaba, sana?..
Peki, söylüyorum...
Mükemmel değilsin, çünkü ben mükemmel değilim. Veya sen de benim kadar kusursuzsun!..
Hem, neden "hatasızlık" arayalım ki, söyle bana?
Ben, açıkçası; mükemmel olmanın yükünü taşıyamam.
Üstelik sana da bunu yükleyemem.
Çünkü gerçekten kaldırılmaz bir ağırlık bu. Baş edilmez, tahammül sınırlarına sığmaz!..
Mükemmel olma, istemiyorum...
Sadece iyi niyetli ol. Her gün "daha iyi"ye doğru bir adım at.
Benim için yeter...
Ben, senin alına hayranım, yeşiline vurgunum...
Kendi üstüne sarılışına ve yavaşça açılışınaysa tutkunum. Hatta zarafetine, inceliğine bazen...
Þimdi, nasıl haykırabilirim ki sana; "neden dikenlerin var" diye...
...Gülüm?
Muammer Erkul
28 Aralık 2003 Pazar
|
