|
Edebiyat -
Has Kalem
|
 Mutlaka rol çalıp geçmişten...
Mutlu ve başarmış veya hiç olmazsa birkaç sırra vakıf edalarla...
Biraz da heyecan katarak belki...
Bitmiş olanı...
Bitirmiş biri olarak...
***
Bir ihtimal daha var...
Durup geriye bakmadan...
Anlatma ihtimalinden korkarak...
Son sürat ölüm duvarına doğru...
Belki “Son ana kadar savaştı” bile derler umuduyla...
***
Bu dünyanın nesi ciddiye alınır ki?
Bir rüyanın nesi ciddiye alınır ki?
Kâbusla hülya arasında neyse gördüğün...
Uyanırsın tuttuğun son nefesi koyuverirken sonsuzluğa...
***
Rüyada uçarsın mesela...
Sen “kuş” musun?
Köpekler kovalar ve fakat kaçamazsın...
“Felç” misin?
Yürüyüp gitmek varken tevekkül içinde...
Huzuru sonsuzluktan umarak.
***
Bir bir anlatırsın yolu yok.
“Bak evladım, şu kalabalık fotoğraf var ya... Ben onların hepsini tanıyorum... Bak bakalım bulabilecek misin beni...
Þu yahu... Ortada aslan gibi duran var ya...
Yok o değil... O öleli çok oldu.
Onun yanındaki de...
Arka sıradakilerden sadece en soldaki yaşıyor.
Bir de ön sırada oturan şu esmer çocuk var ya... O da falanca amcan... Hani geçen bayram gelmişti ya...”
Çocuk yok mu?
Veya torun?
Bir ayna çıkacaktır “anlat” diyen...
“Rüya bitti” diyen...
Murat Başaran
|
