Armutlu burnundasın veya İskenderun Körfezinde yahut Van’daki çay bahçesinde...
Ya da Kordon Boyunda oturmuşsun. Dirseklerin masada. Avuçlarının arasındaki çay bardağı, soğumaya; veya yârinin eli, ısınmaya başlamış... Martıları bile unutmuşsun... Gözlerin dalgııın, sanki denizin yüzüne yaklaşmış olan o turuncu portakaldan; acaba duman çıkacak mı, gibi bir meraklı haldesin!..
Saat kaç?..
Hatta kaçı kaç geçiyor veya kaça kaç var?
Vereceğin bütün cevaplar için söyleyebilirim ki sana: “Şu an, bir yerde güneş batıyor... Ve yine, bir yerlerde, güneş doğuyor!..”

Halbuki her baharın her günü, her birimize yetecek sayıda gülücük veriyor her çiçek...
Baharlar geliyor, farkında mısınız?..
Ve, baharlar; gi-di-yor da!..



Son bahar dökülürken şaldır şuldur yeryüzüne; yüzüne bakan güzel yüzlerine baktın mı hiç çiçeklerin?..
Ve kaç çiçeği usulca alıp sapından, zamanın saçına taktın?..

(Sanırım bazen, insanlar; kendilerini basite alıyorlar...
Halbuki bir insan, en fazla bir insan kadar basittir;
yine en fazla bir insan kadar değerli...)

Gördüm; duvarda asılı bir fener, çantanın içinde bir telefon ve kapının ardında bir araba vardı...
Hangisi çalışır bilmem...

Hiçbirinin, bilmiyorum; işe yarayıp yaramadıklarını!..

Hatırla; Tanıştığımız ilk bahar, ne güzeldi... Hatırlamıyorum; ilk bahar mıydı, yoksa son bahar mıydı o bahar...
Ama hatırlıyorum; bir bahardı...
Çünkü çiçek tarlası gibiydi içim, ve çiçek açmıştı yüzün ve saçlarında da çiçekler vardı...
Çiçek yağıyordu ya başımıza...
Onun için diyorum; bahardı...

Gökkuşağım...
Neden zamansız yağmurların arkasında mekanın?
Ve neden hep tutamayacağım kadar yakın, tutacağım kadar uzaksın?..
Neden hep nefes nefeseyim?..



Gökkuşağım...
Her renginden taç yapıyorum saçlarıma.