Allah adamları, mevcuda ka­naat eder; yiyecek, giyecek, binek vasıtası, mesken ve benzeri dünyalıklarda fazlasını istemezlerdi.

Hakim-i Tirmizi hazretlerine, “Kanaat nedir?” diye sorulunca, “İnsanın kısmetine düşen rızkına razı olmasıdır” cevabını vermişti.

Muhammed bin Vâsi' hazretleri, ekmeğini tuza veya sir­keye bandırıp yerdi. Derdi ki : “Dünyadan bu kadarına kanâat ve rıza gösteren, insanlar için kendini zelîl kılmak­tan kurtulmuş olur!”

Süfyan-ı Sevrî  hazretleri de şöyle der­di : “Þu zamanda, karnını doyurmak için bir arpa ekme­ğine kanâat etmeyen kimse, zillet ve hakarete müptelâ olmaktan kurtulamaz!”

Biri kendisine, “dünyalık yığmak” hakkındaki fik­rini sorunca buyurdu ki: “Dünyalık yığan adam beş şeye müptelâ olur : 1 - Uzun emel.  2 -  Þiddetli hırs. 3 - Aşırı bahillik,cimrilik. 4 - Âhireti unutmak, 5 - Vera' ve takvada noksanlık!”

Hâmid el-Leffâf buyurdu ki : “Zenginliği kanâat­la elde etmek isteyen muvaffak olur; mal ile zengin ol­mak istiyen ise yanılmış olur!”

Buyuruldu ki: Kanaat insanı zengin yapar, yerinde kullanılmayan zenginlik azdırır. Dünya aldatır, şehvet kandırır. Lezzet oyalar, nefsin arzuları alçaltır. Haset yıpratır, nefret çökertir

Mevcuda şükretmeli, kanaat etmeli. Mevcutla devam etmeli. İsraf, küfran-ı nimet, hep "Bu bana lazımdır” diyerek başlar. Bir kere bu bana lazımdır deyince onun ardı gelir, bu da lazım, şu da lazım diye devam eder. Lazım dediğine kavuşmak için dinin dışına çıkar da haberi olmaz.

Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:

“Kim insanlardan bir şey istemezse, Allahü teâlâ onu zengin eder. Kanaat edene de Allahü teâlâ kâfidir.”

“Þüphelilerden sakınan insanların en abidi olur, kanaat eden en çok şükredenlerden sayılır, kendisi için sevdiğini başkası için de seven kâmil bir mümin olur.”

“Allahü teâlânın ihsan ettiği az rızka, kanaat eden mümin, kurtuluşa ermiştir.”

Mehmet Oruç