Ayrılış günü yüklemediler bir şey 
 alaca tüylü develere 
 en son o ayrıldı 
 haykırdım tutamadım kendimi 
 uzaklara gitme diye 

ey benim iki gözüm, canım 

Kesib’e mutlaka uğra 
 yönel Lâ’lâ tepesine doğru 
 ve Yelemlem sularını ara 
 çünkü en iyi bildiklerin yaşıyorlar orada 
 orucumu, haccımı, umrelerimi, bayramlarımı, her şeyimi 
 feda ettim ben onlara..   

unutamam hiçbir zaman ne Mina’daki ne Muhassab’daki o güzel günlerimizi 
 
ne zemzemde içtiğimiz suları
 
ne de konuştuğumuz o tatlı sözleri 
 
 onların Muhassab’ı benim kalbim şimdi 
 
 ey develerin sürücüsü! 
 
 eğer uğrarsan bir gün Hacir’e 
 
 durdur hayvanları biraz 
 
 bir selam ver 
 
 çünkü öyle özlemişler ki seni 
 
 dönmüşler çılgına 
 
 Da’d’ı, Rebab’ı ve Zeyneb’i bağır orda 
 
 Hind’i, Selmâ’yı ve Lübna’yı 
 
 bağır ve dinle aynı anda.. 
 
 umutla bekleyiş de gitti, sabır da gitti 
 
 çünkü onlar gittiler 
 
 gittiler.. 
 
 oysa ki onlar kalbimin en gizli yerine yerleşmiştiler 
 
 yağmur damlaları ince ince iniyor bulutların arasından 
 
 tıpkı sevgilisinden ayrıldığı için üzgün bir aşığın gözyaşları gibi 
 
 senden lütuf ve ihsan isteyen herkese bereket yağmuru yağıyor 
 
 şimşeklerin çakıyor ama 
 
 bana bir damla yağmur yağmıyor 
 
 doğuda gördü şimşeğin parladığını ve özledi doğuyu 
 
 benim derdim şimşekle ve şimşeğin parıltısıyla 
 
 işim yok, ilgim yok 
 
 ne mekanla ne yerle ne zamanla 
 
 Sabâ rüzgarı onlardan bir söz fısıldadı kulağıma 
 
 çılgınca düşüncelerden, vecdimden, hüznümden, kederimden söz etti bana... 
 
 dedi ki; 
 
 “sevdiğin göğüs kemiklerinin arasındadır 
 
 nefeslerin onu bir o yana, bir bu yana atmaktadır” 
 
 bir zamanlar onların oturduğu yerlerde dur 
 
 ağla şimdi bu harabelere 
 
 hani nerde sevenleri, sevilenleri 
 
 hani nerde alaca tüylü develeri 
 
 gel de bir bak, nasıl geçip gidiyor çölde akşamın buğuları 
 
 tıpkı serap içindeki bahçeler gibi görürsün onları 
 
 anam babam feda olsun onun yoluna 
 
 kurban olayım Allah’tan gelen en güzel ceylana 
 
 ki şu an gezinmekte göğüs kafesimin derinliklerinde 
 
 güven ve huzur içinde 
 
 ey dostlarım tutun burada bağlayın beni 
 
 bir kez göreyim dünya gözüyle o sevgilinin evini 
 
 rüzgarlar savruluyor şimdi dört bir yanda geceleri 
 
 tavaf ediyor güzel kızlar, cinler, melekler 
 
 dillerinde Allah isimleri.. 
 
 anlatın bana öyküsünü durmayın 
 
 Hind’in ve Lübna’nın, Selmâ’nın, Süleymân’ın, Zeyneb’in ve İnan’ın 
 
 sonra Hacir’den Zelud’dan bir haber getirin bana 
 
 o ceylanların otlağından 
 
 Tahmed’in taşlı ve sert topraklarına doğru çevir yönünü 
 
 ordadır taptaze filizler, dallar, ıslak çayırlar 
 
 orda gösterirler sana ani parıltılarını şimşekler 
 
 sabah akşam hiç durmadan bulutlar 
 
 işte o diyardan geçerler.. 
 
 saba rüzgarı anlatıyor gençlik günlerimizi 
 
 Hacir’de, Mina’da, Kûba’da geçen günlerimizi 
 
 kum tepelerinde ve otlakların yanında, dere boylarında, 
 
 Lâ’lâ tepesinde 
 
 ki ceylanlar gelirdi oraya.. 
 
 sakın şaşırma 
 
 bu güzelliklere çılgınca aşık bu ihtiyara 
 
 ne zaman bir kumru ötse 
 
 hemen sevgilisini hatırlayana 
 
 sevinçlere boğulup kendinden geçene 
 
 yok olana... 
 
 El-Useyl’de, en-Naka’da yalnız başıma bıraktılar beni 
 
 gözyaşları içine boğuldum, yandım, yakıldım 
 
 ayrılacak diye korkusundan öldüğüm sevgili uğruna 
 
 feda olsun anam babam 
 
 hele dönüp bir baksana 
 
 kurmuşlar çadırlarını vadinin sağında 
 
 ey vadi 
 
 Allah aşkına 
 
 ne güzel şeyler taşıyorsun bağrında 
 
 ne güzel insanlar toplamışsın 
 
 onlar benim sesim soluğum canım ciğerim 
 
 onlar benim canımın içi, ciğerimin paresi 
 
 eğer ölmezsem aşkımdan Hacir’de, Sel’ı’da, Ecyad’da 
 
 istemem yok olsun 
 
 böyle aşk, böyle sevda... 
 
 

ne zemzemde içtiğimiz suları

ne de konuştuğumuz o tatlı sözleri

onların Muhassab’ı benim kalbim şimdi

ey develerin sürücüsü!

eğer uğrarsan bir gün Hacir’e

durdur hayvanları biraz

bir selam ver

çünkü öyle özlemişler ki seni

dönmüşler çılgına

Da’d’ı, Rebab’ı ve Zeyneb’i bağır orda

Hind’i, Selmâ’yı ve Lübna’yı

bağır ve dinle aynı anda..

umutla bekleyiş de gitti, sabır da gitti

çünkü onlar gittiler

gittiler..

oysa ki onlar kalbimin en gizli yerine yerleşmiştiler

yağmur damlaları ince ince iniyor bulutların arasından

tıpkı sevgilisinden ayrıldığı için üzgün bir aşığın gözyaşları gibi

senden lütuf ve ihsan isteyen herkese bereket yağmuru yağıyor

şimşeklerin çakıyor ama

bana bir damla yağmur yağmıyor

doğuda gördü şimşeğin parladığını ve özledi doğuyu

benim derdim şimşekle ve şimşeğin parıltısıyla

işim yok, ilgim yok

ne mekanla ne yerle ne zamanla

Sabâ rüzgarı onlardan bir söz fısıldadı kulağıma

çılgınca düşüncelerden, vecdimden, hüznümden, kederimden söz etti bana...

dedi ki;

“sevdiğin göğüs kemiklerinin arasındadır

nefeslerin onu bir o yana, bir bu yana atmaktadır”

bir zamanlar onların oturduğu yerlerde dur

ağla şimdi bu harabelere

hani nerde sevenleri, sevilenleri

hani nerde alaca tüylü develeri

gel de bir bak, nasıl geçip gidiyor çölde akşamın buğuları

tıpkı serap içindeki bahçeler gibi görürsün onları

anam babam feda olsun onun yoluna

kurban olayım Allah’tan gelen en güzel ceylana

ki şu an gezinmekte göğüs kafesimin derinliklerinde

güven ve huzur içinde

ey dostlarım tutun burada bağlayın beni

bir kez göreyim dünya gözüyle o sevgilinin evini

rüzgarlar savruluyor şimdi dört bir yanda geceleri

tavaf ediyor güzel kızlar, cinler, melekler

dillerinde Allah isimleri..

anlatın bana öyküsünü durmayın

Hind’in ve Lübna’nın, Selmâ’nın, Süleymân’ın, Zeyneb’in ve İnan’ın

sonra Hacir’den Zelud’dan bir haber getirin bana

o ceylanların otlağından

Tahmed’in taşlı ve sert topraklarına doğru çevir yönünü

ordadır taptaze filizler, dallar, ıslak çayırlar

orda gösterirler sana ani parıltılarını şimşekler

sabah akşam hiç durmadan bulutlar

işte o diyardan geçerler..

saba rüzgarı anlatıyor gençlik günlerimizi

Hacir’de, Mina’da, Kûba’da geçen günlerimizi

kum tepelerinde ve otlakların yanında, dere boylarında,

Lâ’lâ tepesinde

ki ceylanlar gelirdi oraya..

sakın şaşırma

bu güzelliklere çılgınca aşık bu ihtiyara

ne zaman bir kumru ötse

hemen sevgilisini hatırlayana

sevinçlere boğulup kendinden geçene

yok olana...

El-Useyl’de, en-Naka’da yalnız başıma bıraktılar beni

gözyaşları içine boğuldum, yandım, yakıldım

ayrılacak diye korkusundan öldüğüm sevgili uğruna

feda olsun anam babam

hele dönüp bir baksana

kurmuşlar çadırlarını vadinin sağında

ey vadi

Allah aşkına

ne güzel şeyler taşıyorsun bağrında

ne güzel insanlar toplamışsın

onlar benim sesim soluğum canım ciğerim

onlar benim canımın içi, ciğerimin paresi

eğer ölmezsem aşkımdan Hacir’de, Sel’ı’da, Ecyad’da

istemem yok olsun

böyle aşk, böyle sevda...

İbn Arabi - Arzuların Tercümanı